KAN AĞLARKEN MARAŞ
" BİRAZ DAHA " DEDİ
ÖKKEŞ OĞLU ÖKKEŞ

I.
Kime baksam gözlerinde
ak bir güvercin ölüsü
omuzlarında umarsızlığın yükü
kırılmış karanfiller gibi
kepenkler indi

Nerde şimdi
bakırcı çarşısının
tere bulanmış şenliği

Nasırlaşmış umutlarıyla
kime baksam ellerinde
gitgide ağırlaşan somunu
acının katığı gibi
evlere girildi

Nerde şimdi
kapıları yumruklayan
yiğit sesleri

Kendisiyle konuşmaktan bile
kırk yıldır korkar gibi
kime baksam evlerinde
ıssızlığın diliyle
perdeler çekili

Nerde şimdi
tencerelerden taşan
tarhana sevinci

II.
Suratıma tükürük gibi vuran
kahkahalardan başka
bir de şunu biliyorum
düşman hakkında

saydım çünkü kaç kişiler
kaçına yeter kurşunum
bağrıma çiviler çaka çaka
oturup sabahtan beri
Abarabaşı'nda
yalnızca bunu düşündüm
çeşme başında

düşündüm çünkü
nasıl silebilirdim
bahçemin üzerinden
kahpe bir kurşun gibi
karda kalan
ayak izleri

Bir demet gülden başka
Bir demet umuttan başka


GİDİŞİME KUŞ DÜŞÜNCE

Düşümde delik deşik kuşları ömrümün
Gittim daha da gidilirdi aşk için

Düşlerim mi? İğdiş edilmese

Üşüdüm daha da üşünürdü aşk için
Bir hançere kurban gidiyor gülüşüm

Dişlerim mi? Birer birer söküldükçe

Gelmişine geçmişine böyle şiirin
Söyledim daha da söylenirdim aşk için

Düşünce mi? Kurşuna dizilmese