ÖMRÜN FİNAL SAHNESİ

İki zaman arasında salınan bir sarkaç
gibi ansızın duruverse kalbim
söyleyecek ne kalır ki geriye...

zangoç yoruldu, çan sustu, seda bitti
yüzünün kabesizlği ve cenaze namazın
ve işte final sahnesi ömrünün; o en garip çelişkisi...

geçtiğin yollara bir daha hiç dönmeyeceksin
adının son kez anıldığı yerde, unutulmak korkusu...
üzülme, ölünce herşey geçer

şimdi bir yıldız kaysa o gidişindir senin
bir yerlerde birilerinin seni beklediğini
ve hep bekleyeceğini sen hiç bilmeyeceksin

yaşamdan sonra ölümden önce
sonsuzda bir yere varacaksın. orada kal
ölümün miladı yok. ölüm sensin!

gidenler birlikte götürürler gölgelerini
gidenler gitsinler ölümü bekletmelidir
celladını içinde taşıyan hayat!